Stel, je bent een diamant

damant

Stel je bent
Zoals de kolen
Geworteld in een berg
Lig je daar verscholen

Stel je denkt:
‘Zo lig ik goed
Het kan niet beter
Dit is hoe het moet’

Stel dat het ineens verandert
Wordt plotseling die berg wel zwaar
Moet je dan die last gaan dragen
Hoe krijg je dat nou voor elkaar?

Stel je schreeuwt het uit:
‘Hoe kon dit nou gebeuren?!
Wie staat dit lot toe voor mij?
Dat ik die grote last moet beuren’

Stel dat nu ook jij verandert
Onder deze zware druk
Word je kleiner en steeds sterker
Op weg naar het grootste geluk

Stel je wordt een diamant
Het beste wat je in je had
Ontstaan onder die grote druk
op weg naar de grootste schat

Stel dit is aan jou gegeven
Een zware last op maat gemaakt
Omdat je alleen zó kunt stralen,
In ware kracht bent aangeraakt

Paula van Ginkel
18-01-2017

De schoonheid van een kwetsbaar hart – Lente –

 

Daar staat ze

Blaadjes dicht

Gesloten hart

 

De zon schijnt warm

Verleidelijk

Maar bloem durft niet

Vreest voor haar hart

 

Ze voelt wel dat er leven is

Ze weet dat ze iets mist

Maar als ze opent, zo vreest zij

Dan is haar lot beslist

 

‘Dan zien ze mij zoals ik ben

Mijn blaadjes niet van staal

Een steel die makk’lijk breken kan

Ben bang dat ik als bloempje faal

 

Ben bang dat iemand mij dan plukt

Mijn blaadjes van mijn hart af rukt

Ik wil dat niet, wil veilig zijn

Dus blijf ik dicht, verstop ik mij’

 

Maar Zon blijft stralen, vol geduld

Haar warmte maakt de bloem weer mild

Ze kan niet altijd blijven vechten

Tegen wat ze van haar hart uit wilt

 

Voorzichtig, echt met kleine ‘stapjes’

Opent bloem één blaadje, niet te snel

Ze kijkt voorzichtig door dat gaatje

En wat ze ziet bevalt haar wel

 

Een kleurenpracht zo vol van leven

Voor de eerste keer ziet zij dit feest

Bomen, bloemen, hommels, vlinders

Is het leven altijd al zo geweest?

 

Verlegen kijkt ze alles aan

Haar blaadjes half gesloten

Naast haar staat een bloem te stralen

Heeft onbevreesd haar hart ontsloten

 

Zij leert ons bloempje van het leven

Hoe fijn het is om bloem te zijn

De zonnestralen op je open hart

Dat is zo warm, dat voelt zo fijn

 

Steeds meer en meer, met heldenmoed

Opent bloem haar blaadjes, één voor één

Een kwetsbaar hart, open en bloot

Plots voelt zij zich niet meer alleen

 

De zon beschijnt haar open hart

Ze voelt de kracht ook uit de aarde

Ze is een bloem! Ze bloeit voluit

En kent daarvan nu ook de waarde

 

De zon lacht haar vol vreugde toe

En vol van vreugde lacht ze mee

Een zachte landing op haar hart

Een vlinders’ kus stelt haar tevree

 

Met een glimlach denkt ze weer aan toen

Toen ze bang was om te leven

Nu kent ze de kracht en het plezier

Open en bloot niets meer te vrezen

 

Paula van Ginkel

05-04-2016