Naar Emmaus, met een ‘vreemde’

 

Daar lopen we dan
We zijn maar gegaan
‘k begrijp het niet meer
Hoe kon het zo gaan?

Hij was toch de grootste?
Onze redder en held
Nu is Hij gebroken
in verned’rend geweld

Een vreemde komt bij ons
Vraagt naar ons verdriet
Wat hier is gebeurd
Dat weet hij dus niet

Dan leggen we ’t uit
Onze pijn, ons gemis
Dat Hij is verdwenen
In ’t graf zelfs niet is

De vreemde die luistert
Verstaat onze pijn
Dan glimlachend vraagt ons
Hoe dom we soms zijn?

Hij begint nu te spreken
Vol vuur en met kracht
Over wonder en leven
Door God ons gebracht

Wat brandt ons hart
Wat worden we blij
De Heer kan nog leven
En maakt ons toch vrij

De vreemde wil verder
Onze dank is te groot
Hij komt met ons binnen

En Hij breekt het brood

Nu pas, Nu zien we
Dat Hij er is
Hij was er altijd al
We hadden het mis

Ons hart brandt vol vuur
Niets is meer gewoon
We gaan naar Hem terug
We gaan met Gods
Zoon

Paula van Ginkel
29-03-2016